رفتن

" رفتن " که بهانه نمی خواهد..

یک چمدان می خواهد از دلخوری های تلنبار شده و گاهی حتی دلخوشی های انکار شده..

رفتن که بهانه نمی خواهد..وقتی نخواهی بمانی،با چمدان که هیچ،بی چمدان هم می روی..

" ماندن " اما بهانه می خواهد..

دستی گرم،نگاهی مهربان،دروغ های دوست داشتنی..دوستت دارم هایی که میشنوی اما باور نمی کنی..

یک فنجان چای،بوی عود،یک آهنگ مشترک،خاطرات تلخ و شیرین..

وقتی بخواهی بمانی حتی اگر چمدانت پر از دلخوری باشد،خالی اش می کنی و باز هم میمانی..

میمانی و وقتی بخواهی بمانی،نم باران را رگبار میبینی و بهانه اش می کنی برای نرفتن..

آری..آمدن،دلیل میخواهد..ماندن،بهانه...و رفتن هیچ کدام..

"سهراب سپهری"

دوست داشتن...